Jabłko
Antonówka
Kwaśne, stare drzewa spod Sandomierza. Sok, który pachnie skórką, nie cukrem.
Karta zbioru →02 — Od sadu do butelkiTrzy rozdziały
Rozdział I
Zbiór o świcie.
Owoce zrywamy między szóstą a dziewiątą rano, kiedy są najchłodniejsze. Do południa są już w tłoczni — nie w chłodni, nie w transporcie, nie w skupie. Sad, z którego pochodzą, jest podpisany na każdej butelce.
Rozdział II
Prasa, nie wirówka.
Tłoczymy na zimno prasą hydrauliczną — powoli, warstwami, przez płótno. Bez podgrzewania, które zabija smak, i bez wirówek, które napowietrzają sok. Z jednej warstwy owoców schodzi mniej soku. Ale ten, który schodzi, jest gęsty.
Rozdział III
Butelka z datą zbioru.
Nie piszemy „najlepiej spożyć przed". Piszemy, kiedy owoce zostały zerwane — bo to zbiór nadaje sokowi charakter, nie linia rozlewnicza. Od prasy do Twoich drzwi mija mniej niż dwadzieścia cztery godziny.